Recencies

Elle

Iens Independent
Parool
Special Bite
New York Times
Bezoekers
Recensie schrijven

Johannes van Dam in het Parool (8+)

In ´93 signleerden we een bijzonder aardig Turks eethuis, Meyhane Matiz, een project van een
schilder en een journalist, zonder fokloristische poespas. Enkele jaren later verkochten ze hun
zaak en pakten hun oude beroep weer op. Wat de journalist betreft, liep dat niet op rolletjes
en dus opende hij eind januari een nieuw Café-Restaurant: Levant.
Hij heeft daarvoor het pand waar ooit de Italiaan Forte de Marmi zat, aan de Weteringschans tegenover
het Rijks, een goede beurt gegeven. Je moet er helaas nog steeds een voor rolstoelers onneembare
trap op naar de beletage. Het is nu in gele tinten en blank hout uitgevoerde zaak, eenvoudig en licht,
met foto´s van oud Istanbul (dat zowaar op oud Amsterdam lijkt, inclusief tram)  en Alexandrië
aan de muur. De Levant, dat zijn volgens van Dale de landen aan de Middelandse Zee ten oosten van Italië, vooral Egypte en Klein Azië.
Op de kaart herkennen we het een en ander van Matiz, zoals kalfspenssoep die met een kommetje azijn
met fijngesnipperde knoflook wordt geserveerd (f 7,50). We vinden het nog steeds even lekker; met het zachte fladderige vlees, dat ook zacht en aangenaam van smaak is; romig zelfs, en die azijn met knoflook
is net het goede accent. Volgens de kaart alleen in het weekeinde, maar daar hoort gelukkig de vrijdag
ook bij. Levant moet ook als café dienen en buiten staat een bord dat ze tapas hebben a f 5,-; dat zijn natuurlijk de koude mezzes, de oude Levantijnse versie maar het modewoord is nu tapas. Daar beginnen
we mee en de zelfgemaakte dolma´s zijn heerlijk, met een forse kaneelsmaak en pijnboompitten, de auberginesalade, branderig van de geschroeide schil (zoals het hoort) is verfrissend.